Τα κάλαντα του Λαζάρου
Είμαστε δύο μέρες πριν από τη Μεγάλη Εβδομάδα και αυτή την Κυριακή γιορτάζουμε την πρώτη ανάσταση, αυτή του Λαζάρου. Μπορεί σήμερα τα κάλαντα του Λαζάρου να έχουν ξεχαστεί αλλά υπάρχουν ακόμη κάποιοι που τα θυμούνται και τα διδάσκουν στα παιδιά του και εκείνα με τη σειρά τους τα τραγουδούν σε πολλά σημεία της Κρήτη.
Κάθε χρόνο αυτή τη μέρα παιδιά βγαίνουν από τα σπίτια τους και τραγουδούν τα κάλαντα του Λαζάρου. Παλιότερα ήταν κάτι που γινόταν μόνο από τα κορίτσια, τα οποία ονομάζονταν Λαζαρίνες οι οποίες φορούσαν παραδοσιακές ενδυμασίες και τραγουδούσαν τα παρακάτω κάλαντα.
Σήμερον έρχεται ο Χριστός, ο επουράνιος Θεός,
εν τη πόλει Βηθανία. Μάρθα κλαίει και η Μαρία
Λάζαρο τον αδερφό τους, τον γλυκό και καρδιακό τους.
Τον μοιρολογούν και λέουν, τον μοιρολογούν και κλαίουν
τρεις ημέρες τον θρηνούσαν και τον εμοιρολογούσαν.
Την ημέρα την τετάρτη κίνησε ο Χριστός για να `ρτει
και εβγήκεν η Μαρίαέξω από τη Βιθανία
και εμπρός του γόνυ κλει και τους πόδας του φιλεί.
Αν εδώήσουν, Χριστέ μου, δεν θ` απέθνησκε ο αδελφός μου
Πλην! Και τώρα ‘γω πιστεύω και καλότατα ηξεύρω
ότι δύνασ’ αν θελήσεις και νεκρούς να αναστήσεις.
Τον τάφο να μου δείξετε και ‘γω τον ανασταίνω.
Τραπέζι να ‘τοιμάσετε και ‘γω θε να πηγαίνω.
Και παρευθύς επήγαν και τον τάφο του εδείξαν.
Επήγαν και του έδειξαν τον τάφο του Λαζάρου
Τους είπε και εκύλησαν τον λίθο, που ‘χε απάνου.
Τότε ο Χριστός δακρύζει και τον Άδη φοβερίζει:
Άδη, Τάρταρε και Χάρο, Λάζαρο θα σου τον πάρω.
Δεύρο έξω Λάζαρέ μου φίλε και αγαπητέ μου.
Παρευθύς από τον Άδη ως εξαίσιο σημάδι
Λάζαρος απελυτρώθη, ανεστήθη και εσηκώθη,
Λάζαρος σαβανωμένος και με το κερί ζωσμένος.
Εκεί Μάρθα και Μαρία εκεί κι όλη Βηθανία.
Μαθητές και Αποστόλοι τότε ευρεθήκαν όλοι
Δόξα το Θεώ φωνάζουν και το Λάζαρο ξετάζουν
Πες μας, Λάζαρε, τι είδες εις τον Άδη, όπου πήγες;
Είδα φόβους, είδα ΄τρόμους, είδα βάσανα και πόνους.
Δώστε μου λίγο νεράκι, να ξεπλύνω το φαρμάκι
της καρδιάς, των χειλέων και μη με ρωτάτε πλέον.
