Η μέρα μετά – Οι πρώτοι αγώνες, οι αδικίες και το Τρόπαιο μετά από 39 χρόνια
Εδώ και μήνες ακολουθώ τα νέα για τους αγώνες κυπέλου του ΟΦΗ και σαν αντικειμενικός κριτής μπορώ να πω ότι οι δυσκολίες που συνάντησε ο ΟΦΗ ήταν περισσότερο εξωγενής και σε καμιά περίπτωση δεν είχε να κάνει με την προσπάθεια που έχει καταβάλει όλο αυτόν τον καιρό.
Όντας κάτοικος Ηρακλείου και ποδοσφαιρόφιλη δεν μπορώ παρά να παραδεχτώ ότι η δουλειά που έγινε στην ομάδα του ΟΦΗ ήταν εξαιρετική και ότι αυτή η νίκη και αυτό το Κύπελλο ήταν αποτέλεσμα σκληρής προσπάθειας παρά τις αντίξοες συνθήκες και αδικίες που υπέστησαν οι Ομιλήτες.
Ξεκινώντας από τον ημιτελικό κυπέλλου με τη Λιβαδειά, όπου ο πρόεδρος κύριος Κομποτής έδωσε μόνο 150 θέσεις στον ΟΦΗ ενώ στον αντίστοιχο αγώνα στο Ηράκλειο τους είχε δοθεί μια θύρα χωρητικότητας 1000 ατόμων. Παράλληλα στην τότε προσπάθεια της Αθλητικής Κρήτης να πάρει μια δήλωση για αυτή την πρακτική, συναντήσαμε αδιαφορία και απαξίωση, με το γραφείο τύπου να μην μπαίνει καν στον κόπο να απαντήσει στο ερώτημα μας “γιατί τόσα λίγα;”.
Κατόπιν στον χθεσινό αγώνα, εγώ με τις λίγες γνώσεις που έχω, κατανοώ ότι δυο παίκτες μιας ομάδας(ονόματα δε λέμε, υπολήψεις δε θίγουμε) δεν νοείται να τραβολογούν άλλον παίχτη και να μην τον αφήνουν να περάσει, καθώς και να “κλαδεύουν” ψυχρά και υπολογιστικά και η διαιτησία να μη δίνει κόκκινη ή τουλάχιστον κίτρινη κάρτα.
Ωστόσο παρά όλες τις αδικίες και τις παραβάσεις, ο ΟΦΗ κατάφερε να πάρει το Κύπελλο στην παράταση, γιατί όπως λέει και το ελληνικό ρητό “όποιος σκάβει τον λάκκο του άλλου, πέφτει ο ίδιος μέσα”.
Μπράβο ΟΦΗ, πάντα τέτοιο και του χρόνου και πρωτάθλημα γιατί όποιος προσπαθεί και κοπιάζει, δικαιούται να απολαμβάνει και τους καρπούς του κόπου του.
