Η Αθλητική Κρήτη στέλνει τα συλλυπητήρια της στην οικογένεια του “Καπετάνιου”
Με μεγάλη θλίψη απευθύνουμε τα συλλυπητήρια μας στην οικογένεια του Γιώργου Βαρδινογιάννη αλλά και στον Παναθηναϊκό για την απώλεια του «Καπετάνιου» τους.
Όταν πληροφορήθηκα το θάνατο του Γιώργου Βαρδινογιάννη το πρώτο πράγμα που ήρθε στο μυαλό μου ήταν η λέξη προσφορά. Ο τίτλος “Καπετάνιος” όπως πολύ εύστοχα τον αποκαλούν, δεν του αποδόθηκε τυχαία, καθώς κατείχε κανονικό βαθμό πλοιάρχου. Το όνομά του έγινε διεθνώς γνωστό το 1966, όταν ως καπετάνιος του δεξαμενόπλοιου «Joanna V» έσπασε το διεθνές ναυτικό εμπάργκο που είχαν επιβάλει οι Βρετανοί στη Ροδεσία (σημερινή Ζιμπάμπουε), μεταφέροντας πετρέλαιο. Με την ίδια εκείνη δύναμη πήρε τον Παναθηναϊκό από το χέρι και μαζί ζήσανε πολλές υπέροχες στιγμές .
21 χρόνια πιστός στην ΠΑΕ Παναθηναϊκό, ασάλευτος και πάντα εκεί, έφτιαξε μια κορυφαία ομάδα η οποία συνεχίζει την ανοδική της πορείας μέχρι και σήμερα. Ωστόσο το 2000 αποχώρησε καθώς δεν του άρεσε η μορφή που έπαιρνε το ποδόσφαιρο με την βία και την απόλυτη εμπορευματοποίηση, καθώς ήταν από τους ρομαντικούς των παλιών καιρών. Η σχέση του με την Κρήτη εξίσου σημαντική καθώς τα αδέρφια του Θόδωρος και Βαρδής Βαρδινογιάννης ήταν ενεργά με τον ΟΦΗ.
Μπορεί να ήταν 90 χρονών το σίγουρο όμως είναι ότι θα μείνει πάντα βαθιά μέσα στην καρδιά και τη μνήμη όλου του Παναθηναϊκού αλλά και όσων τον γνώριζαν, οι οποίοι τον αποκαλούν Κύριο με “Κ” κεφαλαίο.
Ήταν αυταρχικός αλλά δίκαιος «Καπετάνιος». Διοικούσε πάντα με σιδηρά πειθαρχία και ήθελε να έχει τον απόλυτο έλεγχο (στοιχείο που κουβαλούσε από τη θητεία του στις γέφυρες των πλοίων). Παρά την σκληρότητά του, οι ποδοσφαιριστές του τον έβλεπαν ως πατρική φιγούρα, καθώς ήταν πάντα δίπλα τους στα δύσκολα και τηρούσε τον λόγο του στο ακέραιο («ο λόγος του Καπετάνιου ήταν συμβόλαιο»).
Οξύθυμος και παρορμητικός. Δεν έκρυβε ποτέ τα συναισθήματά του. Έχει μείνει στην ιστορία για τις εκρηκτικές του αντιδράσεις, τις δημόσιες κόντρες του με διαιτητές, φιλάθλους ή αντίπαλους προέδρους, καθώς και για τις θρυλικές εφόδους του στα αποδυτήρια της ομάδας όταν δεν ήταν ευχαριστημένος.
Άνθρωπος του «φιλότιμου» και της μπέσας. Ανήκε στην κατηγορία των ανθρώπων που εκτιμούσαν την ντομπροσύνη. Παρά την τεράστια οικονομική του επιφάνεια, προτιμούσε να μιλάει απλά, χωρίς δήθεν ευγένειες, και εκτιμούσε όσους τον αντιμετώπιζαν στα ίσα, ακόμα και αν διαφωνούσαν μαζί του.
Αθεράπευτα ρομαντικός με το ποδόσφαιρο. Αν και σκληρός επιχειρηματίας, έβλεπε το ποδόσφαιρο με μια αγνή, σχεδόν οπαδική αγάπη. Όταν το άθλημα άρχισε να περνάει στην εποχή της απόλυτης εμπορευματοποίησης και της παρασκηνιακής βίας στα τέλη της δεκαετίας του ’90, ένιωσε ξένος. Αυτός ήταν και ο λόγος που παραιτήθηκε το 2000, δηλώνοντας απογοητευμένος: «Δεν ανήκω σε αυτό το ποδόσφαιρο».
Αθόρυβα φιλάνθρωπος. Ενώ στο προσκήνιο έβγαζε μια εικόνα σκληρού ανθρώπου, μακριά από τις κάμερες βοηθούσε συστηματικά ανθρώπους που είχαν ανάγκη, παλιούς αθλητές και τις οικογένειές τους, επιβάλλοντας πάντα την απόλυτη μυστικότητα για τις πράξεις του.
Έναν τέτοιο άνθρωπο όλοι θα τον θυμόμαστε με αγάπη και θλίψη καθώς είχε όλα τα χαρακτηριστικά του μεγάλου ηγέτη, του πατέρα, του φίλου και γενικά του ακέραιου ανθρώπου και απλού ναυτικού.
Εμείς στην ομάδα της Αθλητικής Κρήτης θέλουμε να εκφράσουμε τη βαθιά μας θλίψη για αυτή την απώλεια και ευχόμαστε στους οικείους του τα θερμά μας συλλυπητήρια. Είθε ο Θεός να τους παρηγορεί και να τους δίνει την ειρήνη Του.
Με εκτίμηση
Ναταλία Ανδριανού
Εκδότρια Αθλητικής Κρήτης
